Op dinsdag 22 januari mocht ik mijn eerste twee Earlybird reportages van 2019 maken in het Viecurie ziekenhuis in Venlo, twee reportage met een bijzonder verhaal. Als eerste ging ik op bezoek bij Mason en daarna zou ik langsgaan bij een klein meisje. Eigenlijk werd Mason pas in februari 2019 verwacht, maar hij vond 2018 een mooier geboortejaar en werd op 28 december geboren in Maastricht. Begin januari werd hij al overgeplaatst naar Venlo omdat hij het zo goed deed.
Tijdens de reportage ging Mason lekker in badje. Hij genoot zichtbaar van het warme water. Na het badje kreeg hij nog een flesje en daarna was het tijd om op kraambezoek te gaan.
Aan het begin van de reportage vroeg de mama van Mason of het mogelijk was om ook foto’s van Mason en Yfke samen te maken. Voor Mason was het de eerste keer dat hij van de kamer ging om op bezoek te gaan bij Yfke. Beide mama’s kenden elkaar al van de middelbare school. Ze trouwden puur toevallig om dezelfde dag, zelfs de uitnodigingen voor de bruiloften hadden elkaar gekruist. Daarna kwamen ze elkaar tegen in Maastricht, waar Mason al geboren werd. En uiteindelijk samen in Venlo. Hoe bijzonder is dat?
Nadat we de reportage van Mason afgerond hadden, gingen we samen op kraambezoek bij Yfke. Nadat Mason te vroeg was geboren, vond de papa van Yfke dat het wel genoeg was met alle gelijkenissen. Maar Yfke dacht er anders over en kwam ook een paar weken eerder dan verwacht. Na het bezoek van Mason ging Yfke lekker in badje. Ze genoot van het warme water. Na het badje werd op de weegschaal een nieuwe mijlpaal bereikt: 2 kg! Daarna mocht ze nog even lekker bij mama oefenen met drinken. Moe en rozig konden we nog een paar prachtige macro opnames van Yfke maken. De dag van de reportage was de proefdruk van het geboortekaartje binnen gekomen. Wat een ontzettend lief kaartje! We maken nog een laatste foto van Yfke met haar geboortekaartje om de reportage af te ronden.
De mama van Yfke heeft ook nog een stukje geschreven voor de website van Stichting Earlybirds en dan wil ik ook nog even met jullie delen:
duidelijk dat het niet helemaal goed was. En we werden doorverwezen naar het ziekenhuis in Maastricht. Daar volgden meerdere onderzoeken. Toen werd al snel duidelijk dat de baarmoedermond niet meer geheel gesloten was en er kans was op een vroeg geboorte ( 31 weken +1). Mama werd opgenomen en kreeg weeënremmers en longrijping.
Daar was ze dan… onze lieve, mooie, kleine kanjer. Donderdag 9 januari werd ze na wat hectische weken dan toch geboren bij een zwangerschap van 33 weken en 5 dagen. In de afgelopen weken hadden papa en mama al het gevoel dat je niet zou wachten tot de 40 weken. Maar we hadden niet verwacht dat we je al zo snel konden bewonderen.
Na het verliezen van een gedeelte van de slijmprop toch maar voor controle naar het ziekenhuis. Dat was toch wel wat aan de vroege kant volgens de verloskundige. Nadat ze in Venlo diverse onderzoeken hadden gedaan werd al snel
De dagen erna bleef het verder rustig. De kerst kwam eraan. En gelukkig mochten we op 1e kerstdag weer naar huis. Rustig aan doen dat was het advies. 3 januari werd mama weer opgenomen vanwege bloedingen. Deze keer mochten we gelukkig in Venlo blijven omdat we nu 33 weken zwanger waren. Na 2 dagen stopte de bloedingen en bleef wederom alles verder rustig.
6 januari nog een controle en ik mocht naar huis. De baarmoederhals was zelfs weer langer dan voor we naar Maastricht gingen en de baarmoedermond was gesloten dus het zag er allemaal goed uit. Na 1,5 dag thuis geweest, braken dan ’s nachts toch de vliezen. De auto weer in en op naar het ziekenhuis. Weeënremmers doen ze niet meer dus het dan afwachten wat er verder gaat gebeuren. Na 1 rustige dag was je er de volgende nacht klaar voor. De bevalling begon door te zetten. En om 06:38 werd ons klein meisje geboren. Het was liefde op het eerste gezicht. Maar wat ben je klein. Je woog 1870 gram. Gelukkig deed je het vanaf het eerste moment super.
De weken die volgende gingen we door met een lach en met een traan. Yfke deed en doet het nog steeds ontzettend goed. De afgelopen weken heeft ze al vele stappen overwonnen. Van het infuus af, van couveuse naar open couveuse naar een gewoon bedje en deze week hebben ze de sonde eruit gehaald. Het naar huis mogen komt nu heel erg dichtbij. Nu nog zorgen dat ze van de monitor komt en dan is het zover. En dit alles hadden we nooit gered zonder alle lieve zorgen van de verpleegkundige hier voor Yfke en de goede hulp, tips maar ook het luisterend oor voor papa en mama.
Wij zijn stichting Earlybirds en fotograaf Karin Lemmens ontzettend dankbaar voor het mooie aandenken. Met deze prachtige foto’s kunnen we terug kijken op een emotionele periode. 
De birdjes en nicu’s worden door vrijwilligersters gehaakt en door een (vrijwillige) keurmeester (heet) gewassen, gekeurd en vacuum verpakt. De haakster geeft het bridje en de nicu een naam en schrijft er vaak nog een lief briefje bij voor het kindje. Na het wassen moeten de briefjes dus weer aan de juiste setjes gekoppeld worden. Door deze strenge keuring en procedure van wassen en verpakken kunnen de birdjes meteen bij de kindjes gelegd worden.
Tijdens de reportage probeer ik altijd een foto van het uitverkoren birdje te maken. Deze deel ik dan later op de besloten facebookgroep voor de haaksters. Als ik een foto van het kindje op social media mag delen, dan is dat helemaal super, anders een foto van het birdje alleen.
Je ziet dat er heel wat vrijwilligers betrokken zijn om een fotoreportage te maken. En dan heb ik nog een heleboel vrijwilligers niet genoemd, want de aanvragen die gedaan worden moeten naar de goede regio gestuurd worden, de planner koppelt de aanvraag aan een fotograaf. De bewerkte foto’s die na de fotoreportage in Shootproof geupload zijn moeten naar de ouders gestuurd worden. En dan zijn er nog de PRm het bestuur en noem maar op.
Hieronder staat nog het blog dat ik geschreven heb voor de website van 
Van de ouders:
Van de fotograaf:
Maar dit meisje deed het vanaf het begin heel goed. De ouders vertelden trots dat ze al na 14 uur van de ademhalingsondersteuning af mocht en ze mocht al na 4 dagen van de NICU in Veldhoven naar Venlo verhuizen. Grote broer Kacper vond het in het begin een beetje spannend, maar hij heeft me heel goed geholpen om een birdje van Kaja uit zoeken en zelf was hij heel blij met zijn brusje. Kacper was echt een trotse grote broer en heel lief voor zijn kleine zusje. Kaja werd met kusje en aaitjes overladen. Wat een liefdevol gezin
Van de ouders:
Heel fijn hoe subtiel Karin op de achtergrond aan het werk was terwijl wij de dagelijkse verzorging konden doen. Ze hield rekening met ons, de omgeving en de situatie. 
Een tijdje terug mocht ik ook van Mikhael een fotoreportage maken namens Stichting Earlybirds. Het blog van Mikhael verschijnt deze ook op www.stichtingearlybirds.nl. Voor de ouders van Mikhael mocht ik ook een mooi album maken van deze reportage. Het is besteld en ik kan niet wachten tot ik het aan ze kan geven.
Net voor onze vakantie mocht ik nog een paar fotoreportages voor Stichting Earlybirds maken. Een van deze reportages was die van Pim. Wat een mooi kindje en wat een fijne sfeer op zijn kamer. Het voelde bijna alsof ik bij vrienden op kraambezoek was. Onderstaand blog verschijnt in de loop van komende week op de website van 
Pim werd na een zwangerschap van 34 weken geboren. Op het moment van de reportage lag hij in een gewoon bedje en mocht hij al bijna naar huis. Hij lag heerlijk te slapen onder een zelfgehaakt dekentje. De sfeer is de kamer was heel gezellig en liefdevol. Pim vond het prima om op te foto gaan en trakteerde ons op de mooiste gezichtuitdrukkingen. En dat terwijl hij door de hele reportage heen sliep: in zijn bedje, bij mama op de arm, bij papa op de arm. Ik vraag me of wat zijn favoriete plekje was.
Vandaag, precies op de uitgerekende datum, krijgen we de foto’s van Earlybirds, vrijwillig (!) gemaakt door Karin Lemmens. Het is een datum waar we maanden naar toe leefden, maar het liep een beetje anders. Onze zoon Pim werd 6 weken te vroeg geboren. Gelukkig ging het vanaf de geboorte erg goed met Pim. Maar het neemt niet weg, dat we zorgen hebben (gehad) en dat er ontzettend veel gebeurd is. Toen we net in het ziekenhuis lagen, hoorden we van de stichting Earlybirds, want er lag een heel lief gehaakt knuffeltje in de couveuse bij Pim. En we hoorden van de fotoshoot. Meteen meldden we ons aan, want het zag er naar uit dat we wel wat weekjes in het ziekenhuis moesten blijven met Pim. Het leek ons zo speciaal om hem hier vast te laten leggen door een fotograaf. Gelukkig vond Karin nog een gaatje in haar agenda. 
We zijn zo blij met de prachtige en bijzondere foto’s! En het is ook heel raar, dubbel en emotioneel om ze te zien. Juist vandaag, op die speciale datum. Hij zou er nu pas zijn…Maar we zijn heel dankbaar en bij dat Pim er al is en dat we al van hem genieten. 
De vroeggeboorte van Sam overviel ons natuurlijk, maar vanaf het begin hadden we er alle vertrouwen in dat het goed zou komen. Ondanks dat je de eerste weken natuurlijk geleefd wordt hebben we er ook van genoten, de earlybird shoot heeft daar ook mede aan bijgedragen. Een mooie toevoeging voor een bijzondere tijd die niet weggestopt moet worden en een mooi plekje binnen je herinneringen mag krijgen
